Accidental Gyan

Overheard at a shop today

“There is no bank unless we swim”

“நீச்சல் அடிக்காம கரையேற முடியாது’

Amerikka Desi in America

Amerikka Desi steps into the great melting pot of the world.  If you live in Obamaland, and have been waiting with bated breath for the novel to be a mouse click away,  click away.  Even if the breath isn’t particularly bated, I would still recommend you to click on the strategically placed “Buy Now” button, because remember, the world could just become too small a place to house both of us.

What was that?  You don’t know Tamil?  Why is that an issue?  Huh? Huh?

Another note of appreciation

It has been three months since the release of the dude’s debut novel, Amerikka Desi.  Here is another recent “review” (although the reviewer prefers to call it “thoughts” ) on it.

அமெரிக்க தேசி – விமர்சனம் இல்லை. படிக்கும் போது மனதில் (இடை விடாது) எழுந்த எண்ணங்கள்.

‘ரெங்கா மெட்ரிக்குலேஷனில் … குறைந்த மார்கினால் நல்ல வேலையாக இன்ஜினியரிங் கிடைக்காமல் …’ என்று snobbery யும் reverse snobbery யுமாக ஆரம்பிக்கும் the rebellious, apparently flippant (at times bordering on perversion), irreverent and sensitive தேசி இறுதியில் தாத்தாவிடம் புஷ்பவல்லி (தாயாருடன்) பேச சொல்வது சர்வ நிச்சயமாக லாஜிகலான நிகழ்வுகளின் தொகுப்பு.

தேசிகனின் அமெரிக்க வாழ்வின் பரிச்சயங்களின் teething issues ல் தொடங்கும் முன்முடிவுகள் — ‘இந்தியர்கள் கணிதத்தில் சிறந்தவர்கள். நீயும் அப்படிதானே’ (Janet S. Wong ன் Math என்ற “Asians are quiet / Asians like numbers / Mr. Chao can’t figure me out. / Me, I like to shout.” என்று துவங்கும் நான்கு வரி கவிதை நினைவு வந்தது.) தேசி மூலமாக உடைபட்டுக்கொண்டே இருந்தன. அதே சமயம் சாத்தமுதுடன் கணிதமும் தரும் அழகிய மணவாளன் – ‘லெட் மீ பை யூ லஞ்ச் டுடே … இல்லை வைத்து கொள். நாளை நீ கொடு.’ ஷொசேயும் பண்பானவர்தான். எனக்கு புரிகிறது. ஏனென்றால் நான் இன்னும் கொஞ்சம் முந்தைய தலைமுறையின் மிச்சம். ஆனால் நானும் வேலை செய்ய ஆரம்பித்த பின் கற்று இருக்கிறேன் – Let’s Dutch.

கொஞ்சம் சுய புராணம். என்னுடைய ஓரளவு தரமான ஆங்கில அறிவுக்கு காரணம் (உச்சரிப்புக்கு இலக்கணத்துக்கு) ஒரு கிராமத்து பஞ்சாயத்து பள்ளி ஆசிரியரும், ஏதோ ஒரு tier 3 பகுதியின் சுற்று வட்டாரத்தில் கிராமமும் இல்லாமல் நகரமும் இல்லாமல் இருக்கும் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியரும் என்றால் நம்ப மறுக்கிறார்கள். நான் சென்னையில் படித்ததால் வந்ததாம்.

சரி மறுபடி தேசியிடம். நீராகாரத்தை ஆ போட்டு குடித்து, வற்றலை எச்சில் படாமல் வாயில் அடித்துக்கொண்டு, இதுவும் புரிகிறது. நிறைய பிராமண ஸ்நேகிதர்களின் வீட்டுக்கு செல்லும்போது – அவர்கள் வீட்டு பெரியவர்கள் இருந்தால் – ஒரு குழப்பத்துடனே குடித்து சாப்பிட்டு வருவேன்.

தேசி அமெரிக்க வாசம் முழுதும் கண்டு களைவது, கண்டுகொள்வது நிறைய பாசாங்குகளை, அரசியல் சரிகளை. அரசியல் சரிகள் அதிகம் பேணாத பாவெயிலிடம்தான் நட்பும் சாத்தியப்படுகிறது. சதக் சதக் என்று குத்தும் கருப்பர்கள் பற்றி, படேல் ஸ்பாட்டுக்கு ஷேத்ராடனம் செய்யும், அவன் கண்ட அரங்கம் காணாத, அவர்கள் காணாத அமெரிக்காவை எதிர்பார்க்காத தேசிகளை பற்றி, வித் பல்ப் ட்ராபிகானா வுடன் பேச்சை தொடங்கியவுடன் தெரியவரும் பழைய குருடிகள் பற்றி, இந்திய தன்மையை எதிர்பார்க்கும் மரியா, லிசா, டாலி, ஷைலஜா, ஜென்சி, லெம்லெம் தாமஸ் (தேசி கன் = Indian gun = எப்பேர்பட்ட சொஷியாலாஜி மாணவி), மலர்விழி, kgb, capitalism, communism என்று வேறு பெயர்களில் அழைக்கப்படும் ஒரே இசங்கள் – hasty generalizations தகர்கின்றன சின்ன சின்ன உரையாடல்களில். தேசிகன் சூரியன் கீழ் உள்ள அனைத்தை பற்றியும் கருத்து வைத்திருக்கிறான் – அவன் வயது, பிரபஞ்சத்தின் மையமாக தன்னை கருதிக்கொள்ளும் வயது.

ஆனால் primitive needs என்று வரும் போது – ஆண்களை generalize செய்வது தவிர்க்க இயலாமல் போகிறது. என்னுடைய பார்வையும் ஒரு stereotypical attitude தான் போலும். இதில் வரும் பெரும்பாலான ஆண்கள் பெண் என்பவளின் உடல் தாண்டி வராமல் இருப்பதை, எந்த பெண்ணிடம் பேசினாலும் கொஞ்சமேனும் வக்கரம் கலந்த ரசிப்பும், ஈர்ப்பும், எள்ளலுமாக இருக்கும் ஆண்களை இயல்பாக எடுத்துக்கொள்ள முயன்றாலும், பெண்களின் gender ஐ பெரும்பாலான ஆண்களால் shed செய்ய முடிவது அவ்வளவு சீக்கிரம் நடக்காதோ என்று அலுத்து கொள்ள வைக்கிறது. வேறு எதனால் நந்திதா (பாதுகாப்பான) தேசிகன் தோள் தேடி கண்ணீர் வடிக்கிறாள். இந்த biological reflex இயல்போ, lesser evil என்று கடந்து செல்ல வேண்டிய விஷயமோ. இல்லை தவறு தவறு என்ற cultural conditioning இருக்கிறதோ. என் பெண் இயல்பாக கடந்து சென்று விடுவாளோ. ஆனால் நேர் பார்வை பார்த்து சகஜமாய் பேசும் பாபி ஜார்ஜும் இருக்கிறான்.

யாரும் அன்பு செலுத்துபவர்கள் என்றால் யார் மீதும் என்னாலும் அன்பு செலுத்த முடியும் என்பதும் உண்மையே. அன்பு அளிக்கப்படுகையில் அச்செயலை நிகழ்த்தும் மானுட உயிர்களையும் மாற்றியே தீரும். – நிஜம்.

நிறைவான முயற்சி. வாழ்த்துக்கள் அருண்.

மங்கை செல்வம்.

The great Indian summer

Remember how I told you how much I dig summer?   Turns out, I really do.  Although the sun god sucks out all water from my body along with what little energy I have, with heavy-duty straws, it seems I am ok.

For most parts that is.

When I am briefly in the kitchen (did I tell you that I hired a cook for routine day-t-day meals – we all know of my of pathological hatred to cooking, don’t we, not to mention a dismal lack of skill) overseeing the food etc., I can feel those fire ants crawl up my spine and chew on every epidermal cell on my body, I come this close to swearing using four letters. When we are watching James Bond on our giant wall, and the rampant sexism already makes me pop a vein, when the fan wouldn’t cool me enough, I shake my fist at the weather deity.  And when the conscience (“do you know how much an A/C guzzles energy and pollutes? tsk tsk”) comes in the way of the cooling needs of the flesh, I clench my jaws to prevent asking the conscience to go sock it (and no, the conscience has a louder voice and our A/C remains untouched).

Yet, those are passing moments.  As I wolf down cold curd rice in the afternoon heat, with vadumangai for company, or drink barrels of juices (were you wondering where all that sugar went?  Just look at me), or feel the first splash of cold water over the sweaty body just before bed time, or the rush of soothing breeze against my face at an unexpected moment, or taste the unbelievable sweetness of water after a stroll in the sun,  I get a momentary rush of endorphins.  More so when I remember the many blizzards in my past. Perhaps it is just the mid-cycle hormonal balance, or the effect of “don’t sweat the small stuff” (which is just as literally apt, as figuratively) that I have been browsing lately.

I know that this too shall pass, but let me soak it in as long as it lasts.